/\~~::สาวน้อยที่ชอบความเจ็บปวด::~~\/

แค่เซ็ง......ไม่มีอะไรมากนอกจากเซ็ง
อยากจะหาอะไรทำให้มันหายเซ็ง
บอกกับตัวเองทุกวัน
ว่าสู้โว้ย!!!!!
คิดทุกวัน ทุกคืน เมื่อไรจะหายเซ็ง
ถึงตอนนี้ก็ยังคิดอยู่
เธอบอกให้ฉันพักเสียบ้าง
เหลือเวลาเอาไว้ให้กับอย่างอื่น เพราะบางทีมันอาจจะ........
เกินกว่าที่กำลังร่างกายเราจะรับไหว

ฉันมองออกไปรอบๆตัว
เหนื่อยหน่าย.....
กับทำทุกๆอย่าง
รักตัวเองบ้าง....รักคนรอบข้างบ้าง
ที่ตอนนี้พยายามทำมันเหมือนไร้ความหมาย
เธอเข้ามาบ้าง จากไปบ้าง คงอยู่ แตกดับ ก่อเกิด
ไม่ว่ามันซ้ำซากแค่ไหน
มีหลายอย่าง หลายความหมาย
วันคืนไม่ช่วยให้คุ้นเคย
รู้ว่าต้องดำเนิน แต่ยิ่งผ่านเลย ยิ่งสร้างความสับสน

หรือมันอาจจะเป็นที่ตัวเองเรา
รู้กลับมิยอมกระทำ
แต่คงยากเกินกว่าจะคาดเดา
ทำใจยอมรับกับสิ่งที่จะเกิด
เฉยซะ ดีกว่า

หวังซักวัน วันที่อะไรๆ
ให้มันเข้ามา และคงอยู่
มีบ้างอย่างที่ยังค้างคา
ความคิด บางครั้ง เตลิดไปไกล
สุขใจที่ได้คิดแบบนั้น
ในตอนนี้
ชัวิต ก็ยังก้าวต่อ
ของบางอย่างจำต้องปล่อย
เธอเองก็ต้องก้าวเดิน
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ก็แค่คำแรก...คำที่เริ่มต้นของทุกๆอย่าง