Everyday is ....................
posted on 21 Dec 2007 01:23 by mazo-meเมื่อครั้งเยาว์วัยเรามักมองผู้ใหญ่ดำเนินชีวิต นั่นล่ะชีวิตผู้ใหญ๋
พอโตเข้าหน่อยก็เริ่มคิดว่าอยากจะโตเป็นอะไร
แม่ : โตขึ้นหนูอยากเป็นอะไรลูก?
ลูก : หนูอยากเป็นหมอ จะได้รักษาคนค่ะ
ความฝันของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งมัน ก็เป็นสิ่งที่พ่อแม่จะแอบปลื้มใจ
เมื่อวันเวลาเริ่มผ่านเลย เข้าสู่วัยรุ่น ม.ปลายแก่นกะโหลก การเรียนก็ไม่ได้ดิบดี การเงินก็งั้นๆ
แม่ : จะเอ็นอะไรล่ะเอ็ง? (ไหงสรรพนามเปลี่ยนไปหว่า?)
ลูก : อืม.......อะไรก็ได้แล้วล่ะ ติดไว้ก่อน
ความฝันวัยเยาว์ถูกแทรกด้วยความรู้จักตัวตน สังคม บริบทเหล่านั้น จากรอบๆตัว
เปลี่ยนความคิดที่เคยมีไปจนหมด
กลายเป็บางสิ่งที่เริ่มไม่แน่ใจ ว่าตัวเองต้องการ? คนรอบข้างต้องการ?
แค่รู้สึกว่าต้องไปตามนั้น (บริบทสังคมมันพาไป)
แม่ : จะทำงานอะไรล่ะเอ็ง
ลูก : ยังไม่รู้ ดูก่อนบริษัทไหนเงินเยอะ เอาอันนั้นแหละ?
เงิน..........
อืม...........
จริงๆแล้วเราต้องการแบบนี้แน่เหรอ?
จริงๆแล้ว ชีวิต มันมีแค่นี้จริงๆเหรอ
จริงๆแล้ว โลกของเราดำเนินไปด้วยกลไกแบบนี้ตลอดไปจริงๆเหรอ
จริงๆแล้ว เราต้องการอะไรกันแน่ล่ะ?
ทุกวันนี้เราใช้ชัวิตเพื่ออะไร
ความหมายบ้าบออะไรนั่นมันมัอยู่จริงเหรอ?
หรือเป็นเพียงความคิดของคนที่พยายาม คิด ว่า นั่นล่ะ คือสิ่งที่ คนสามัญเค้าไม่คิด
ว่าข้านี่แหละคือผู้แตกต่าง ข้าคือ ผู้ที่สังคมห่วยๆรอบตัวเอง ไม่มีวันเข้าใจ
ว่าข้าจะออกไปดูโลกกว้างใบนี้ที่หันไปทางไหน ก็ถูกล้อมรอบไปด้วย
ความเน่า เปื่อยของสังคมที่ไร้ค่า
อะไรคือสิ่งวัด?
ค่าของงาน
ค่าของคน
ค่าของการกระทำ
ปริญญา?
ความดี?
เงิน?
หรือเราเอง?
edit @ 21 Dec 2007 01:37:48 by {mA[Z]oChiSm}:
ความเป็นตัวเองพุ่งกระฉูดเลยนะเนี่ย
แต่ความฝันฉันก็ยังเหมือนเดิมอยู่นะ แต่มันคงจะไม่เป็นจริงแล้วล่ะ
#1 By 貴寛・智寛・寛樹 on 2007-12-21 09:51