/\~~::สาวน้อยที่ชอบความเจ็บปวด::~~\/

ลูกโป่งน้อยมองออกไปไกลแสนไกล

"จบแล้วหรือ?"

เจ้าตั้งคำถามกับท้องทะเลที่อยู่เบื่องหน้า

.

.

.

.

.

.

.

.

บัดนี้

.

.

.

.

..

.

.

.

ลิขิต

.

.

.

.

.

.

.

ชะตา

.

.

.

.

.

.

.

.

ความจริงได้ปรากฏ

เจ้าเป็นเพียง "เส้นทาง" เพื่อดำเนินผ่าน

"อากาศใหม่" ที่คิดว่าอาจทดแทน

และถลิวหา

มิได้เหมาะสม คู่ควรแกเจ้าเลย

.

.

.

.

.

.

.

.

.

อาจจะเพราะ.....ความกลัวที่จะเสีย "อากาศ" ไป

ทำให้ไม่เฉลียวใจ

เฮ้ออ.................ช่างน่าสมเพส ในความโง่เขลาของตน

ลูกโป่งน้อย หันมองดูตน

ผิวกายเหี่ยวย่น ลมภายในก็ค่อยๆแฟ่บลงช้าๆ

ช่างไม่น่ามอง...ไร้ค่า...และสิ้นหวัง

.

.

.

.

.

.

.

.

ต่อแต่นี้ เจ้าลูกโป่งจะไม่เฝ้ารอ

ทั้ง "อากาศ" และ"อากาศใหม่" หรือแม้แต่อากาศไหนๆ

ซึ่งมิได้เหลียวมองที่ "ภายใน" ของตน

ลูกโป่งจะยอมสูญเสีย ลมหายใจ

จนหมดสิ้น และตกลงสู่พื้น

"เพราะไม่ว่าลูกโป่งจะอยู่ในรูปแบบใด เจ้ายังคงเป็นลูกโป่งเช่นเดิม แม้ไม่มีลมภายในก็ตาม"

.

.

.

.

.

.

.

.

.

แม้ไม่มีอากาศที่ต้องการ ลูกโป่งก็ยังคงสร้างรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ

เฝ้ารอผู้พบเจอ ส่งลมเพียงน้อยนิด เติมพลังแก่ลูกโป่ง

เจ้าลูกโป่งจะเฝ้ารอต่อไป

.

.

.

.

.

.

.

.

ต่อไป

.

.

.

.

.

.

.

.

.

และต่อไป

.

.

.

.

.

.

.

.

ตราบจนวาระสุดท้าย

เมื่อเจ้าเริ่มมีรูรั่ว และไม่ว่าลมใด

ก็ไม่สามารถคงอยู่ในตัวเจ้าได้นานพอ ที่จะพองตัว

เมื่อถึงเวลานั้น เจ้าลูกโป่งน้อย

คงจะเบาบางจางหายและจากไป....ในที่สุด